همسر بهشتی

زن ها فرشته اند...

همه ما مجاهدان راه خدا

پنجشنبه, ۲۷ مهر ۱۳۹۶، ۱۲:۰۸ ق.ظ

بسم الله الرحمن الرحیم



راستش، وقتی وسط هیئت ها از شهادت می خوانند و زن ها همه آه فراغ می کشند و گریه می کنند، من حرصم می گیرد. بعد که میبینم من هم بی اختیار دارم پابه پای بقیه اشک حسرت میریزم، از گریه کردن خودم هم بدم می آید. از آن تصویر جهاد فی سبیل الله و جنگیدن برای خدا و شهادتی که با جنگ و خون و گلوله در ذهنم رژه می رود عصبانی می شوم. وقتی زن های کنار دستی ام را میبینم که در تاریکی مجلس آه حسرتشان بلند شده و لابد فکر می کنند، کاش مرد بودیم، ما کجا و شهادت کجا... بعد آرزو می کنند و قصه می بافند و برای همان کورسوی امید دعا می کنند، حرص می خورم...


بعد فکر میکنم چقدر راه را اشتباه رفته ایم! کاش یکی وسط همین مجلس، همین حالا بلندگو را بگیرد و روشنمان کند، برمان گرداند... همان طور که رسول الله اسماء را روشن کرد: 


«آمده بود پیش رسول خدا. مودب ایستاده بود و گفته بود پدر و مادرم به فدایت، من به نمایندگی زن ها نزد شما آمده ام. سوالی دارم. لابد توی دلش زمزمه کرده بود دردی دارم. حضرت در جمع اصحاب نشسته بود که رویش را به سمت اسماء کرده بود. مهربان و منتظر که بپرسد. اسماء سربه زیر انداخته بود و گفته بود میدانم هیچ زنی در شرق و غرب عالم نیست مگر اینکه همین سوال من را دارد. اصحاب ساکت شده بودند و مشتاق گوش تیز کرده بودند که این زن چه می خواهد بپرسد که سوال همه زن های عالم است. رسول الله مثل همیشه آرام و ساکت منتظر ادامه حرف مانده بود. اسماء سر درد و دلش را باز کرده بود که ما زن ها همیشه محدودیم. محصوریم. توی خانه می مانیم، زندگی را رتق و فتق می کنیم، برای شما غذا می پزیم، لباس می بافیم، بچه هایتان را حامله می شویم...  اما شما به نماز جمعه و جماعت می روید، به عیادت بیماران، تشییع جنازه، پشت هم حج به جا می آورید در حالی که ما توی خانه نشسته ایم و داریم بچه هایتان را بزرگ می کنیم. بعد مکث کرده بود، آه کشیده بود و با غصه گفته بود از همه بهتر... جهاد در راه خدا! شما به میدان جنگ می روید، برای خدا شمشیر می زنید، از حق دفاع می کنید، به بالاترین مقام دنیا یعنی شهادت می رسید و ما توی خانه نشسته ایم. زندگی تان را می چرخانیم، از مال و اموالتان مراقبت می کنیم، کارهای خانه را می کنیم، بچه ها را تربیت می کنیم... رسول خدا پس ما چه؟ ما کجا دنبال این ثواب های بزرگ بگردیم؟ بعد منتظر پاسخ، سکوت کرده بود. 

پیامبر سرش را برگردانده بود سمت اصحاب. باافتخار پرسیده بود تابه حال دیده بودید زنی به این زیبایی از دینش سوال کند؟ و اصحاب حیرت زده سر تکان داده بودند که نه. و لابد تازه راز تمام بغض های فروخورده و چشم های دلگیر و سکوت های ممتد همسرانشان را فهمیده بودند. 

بعد رسول خدا(ص) برگشته بود سمت اسماء. مهربان لبخند زده بود و گفته بود: ای زن! برگرد و به همه زن هایی که تو را به نمایندگی فرستادند بگو خوب شوهرداری کردن هر کدام از شما، و جلب رضایتش، و حرف شنوی و اطاعت از همسرش، با همه این اعمال که برای مردها برشمردی برابری می کند. 

برق رضایت در چشمان دلگیر اسماء درخشیده بود. انگار دریایی از نشاط و آرامش یکباره به جانش سرازیر شده بود. بعد با عجله برگشته بود تا زودتر این خوش خبری را به زن ها برساند. برگشته بود در حالی که از شادی تکبیر و تهلیل می گفت... »


زن های اطرافم در حسرت شهادت بلند بلند گریه می کنند و من دلم می خواهد یکی برود بنشیند روی منبر سخنران، بلندگو را بردارد، قصه اسماء را تعریف کند و راه را نشانمان دهد. که اگر جبهه نبرد مردها محدود و غیراختیاری است، میدان جهاد ما زن ها همیشه هست. که اگر آنها برای رفتن و جنگیدن و مجاهد فی سبیل الله شدن هزار مانع کوچک و بزرگ بر سر راه دارند، میدان تاخت و تاز ما برای خدا به وسعت کل زندگی مان باز است. هر روز، هر ساعت، هر لحظه... با هر حرف و هر نگاه و هر رفتار. 

بعد فکر میکنیم، همه غصه های کوچک و بزرگ دلمان، بی عدالتی ها، رنجیدن ها، دل شکستن ها و سکوت های پربغضمان هم انگار زخم های کوچم و بزرگی است در راه خدا برمی داریم. جانباز می شویم. هر روز هر لحظه، در این میدان برای رضایت خدا تلاش می کنیم، خسته می شویم، عرق می ریزیم، زخم بر میداریم، کم می آوریم... می نشینیم و دوباره برمی خیزیم و جهاد می کنیم. حالا دیگر در زندگی زن هایی که صبورانه خود را وقف برپانگه داشتن ستون زندگی شان کرده اند، زن هایی که رضایت خدا را در ماندند دیده اند و مانده اند، سختی کشیده اند، حرف شنیده اند، آب شده اند و مانده اند، زن هایی که به چشم اطرافیان خودشان را حیف کرده اند.... برق زیبای شهادت را هم می بینم. 

دلم می خواهد بلند شوم و به زن های اطرافم بگویم اگر این اشک ها واقعی است راه باز است، بسم الله!




  • موافقین ۶ مخالفین ۰
  • ۹۶/۰۷/۲۷
  • ۳۵۶ نمایش
  • فرشته بانو

نظرات (۱۸)

من در محتوای پست با عنوان جهاد متفاوت زنان با شما هم نظرم اما با قضاوت شما در مورد گریه خانم ها خیر!
آن اشک ها لزوما اشک حسرت برای مرد بودن نیستند!
این طور قضاوت کردن از گریه و اشک و فغان از مصیبت اباعبدالله صحیح نیست
پاسخ:
احتمالا من نتونستم منظورم رو واضح برسونم. باید پست رو اصلاح کنم. من اصلا منظورم گریه و عزاداری در مصیبت اباعبدالله نبود. فقط درباره قسمتی از هیئتی که رفتم نوشتم که اونجا یه سری مداحی درباره شهادت و مدافعان حرم شد. و اون اشک ها و اون آه حسرت ها مد نظرم بود فقط. دوباره پست رو بخونید. جایی به روضه اشاره نشده. 
  • ستاره جان
  • سلام فرشته خوبی؟ اول صبحی چراغ این وب که روشن شد من اشتباهی با چراغ یک وب دیگه اشتباه گرفتم با وب خانمی که وقتی آخرین پستش را زد که حداقل تا یک سال دیگه نمیام نه تنها سقط جنین داشت که بعدش هم مریض شده بود که هرچی پرسیدم جواب نداد
    از یک سالی که اون گفت ۱۰ ماه هم اضافه گذشته و ازش بی خبرم این که آیا هست آیا سالمه؟ اونم وبش همسرداری بود 
    کاش حالش خوب باشه 
    میخوام که برای سلامتیش دعا کنی و خواننده هات هم ازشون میخوام دعا کنن 
    God-mylove-me.blog.ir 
    و 
    Blogfa.com
    پاسخ:
    سلام ستاره جان. حتما دعا میکنم. ان شاالله که با دل خوش و سلامتی برگردن و خبرای خوب بدن به شما
    خب البته به نیتش هم بستگی داره به نظرم. نیت خوب شوهرداری کردن! ها؟
    بعد اینکه خانمهایی که گریه میکنند بر مصیبت گریه میکنند نه بر حسرت مرد بودن! یعنی واقعا تا به حال چنین تفسیری از اشک خانمها بر مصیبت اباعبدالله الحسین نشنیده بودم.

    چطوری خانمی؟ کوچولوت خوبه؟
    پاسخ:
    ممنون لوسی می جان. ما خوبیم الحمدلله. 
    بله قطعا که نیت اصل اوله. 
    پاسخم به کامنت اول رو بخون. منظورم رو خوب نرسوندم انگاری. اصلا بحث گریه بر مصیبت امام حسین(ع) نبود تو این پست. 
  • ستاره جان
  • سلام دوباره 
    ممنونم 
    نتونستم بی واکنش بمونم به دو کامنت دیگه 
    والا منم پست رو خوندم و همچین برداشتی که دوستان کردند رو نکردم 
    پاسخ:
    سلام به روی ماهت
    ممنون که گفتی ستاره جان. فکر کردم همه منظورم رو اشتباه برداشت کردن
    جانباز می شویم .. بی عدالتی ها .. رنجیدن ها .. ممنون
    سلام
    می دونید مشکل ازاینجاست که برای مردان مجاهد چه زنده چه جانباز و شهید آنقدر تبلیغات رسانه ای هست که ما دخترها از همان کودکی با حسرت بزرگ می شویم....خود من چنان داغی از این محرومیت جنسیتی که دست خودم هم نبوده در دلم دارم که مطمئنم سال ها هرروز این روایت را بخوانم باز دلم آرام نمی گیرد...مدافعان حرم را ببین با عشق و رضایت و شادی می روند برای دفاع اما ما زن ها چند درصدمان با همین رضایت با سختی ها و دردهای زندگی مشترک روبه رو می شویم؟چقدرمان بعد از جانبازی لبخند می زنیم وقتی زخمی می شویم؟چقدر مورد دلجویی قرار می گیریم؟چقدر مرهم برما می گذراند؟زن بودن و جهاد همسرداری بسیااااااااااار سخت تر از جهاد مردهاست و خب جز خدا هیچ کس خبر از دردها و زخم هایشان ندارد....ما زن ها و جهادگر بودنمان فقط روز قیامت معلوم می شود که چگونه جهادگران مظلوم ساکت و بی ریا بودیم.
    پاسخ:
    سلام مونا جان. بله متاسفانه همین طوره که میگید. 

    به نظرم منافاتی نداره
    اینکه زنی حسرت مدافعین حرم رو بخوره معنی‌اش این نیست که نمیدونه برای خودش هم میدان جهاد فراهمه یا به میدان جهاد خودش اهمیت نمیده
    همون طور که در روایت داریم کسب مال حلال برای تامین خانواده هم مثل جهاد در راه خداست
    پس مردی هم که کار میکنه و روزی حلال درمیاره اگه حسرت مدافعین حرم رو بخوره اشتباه کرده
    با این مبنا بالاترش رو هم مجبوریم بگیم
    مثلاً اویس قرنی هم باید سرزنش بشه که حسرت دیدار پیامبر به دلش موند
    چون کاری که کرد از دیدار پیامبر مهمتر بود پس حسرت دیدار پیامبر رو نباید می‌خورد

    اگر کاری قابل سرزنش باشه، گریه کردن از حسرت شهادت و بی‌توجهی به تکلیف خوده
    اما گریه کردن از حسرت و توجه و انجام تکلیف خود، با هم قابل جمعن
    و به نظر من شما نمی‌تونی بگی اونی که از حسرت گریه میکنه داره راه رو اشتباه میره

    پاسخ:
    ممنونم از نظرتون. چندتا نکته مهم هست که امیدوارم بقیه دوستان هم که نظر شما رو دارند بخونن جواب منو

    ببینید مقایسه کسب مال حلال با شوهرداری برای زن ها از اساس اشتباهه. برای مردها اون هر دو ثوابه. پس میتونن همزمان حسرت دیگری رو هم داشته باشن. تازه اولویت هم مشخصه. برای زن ها این حالت شهادت در میدان جنگ، از اساس در وظایفشون تعریف نشده. امکان داره، نمونه هم داره ها، ولی اونا استثناست. چیزی که ما می بینیم اینه که در زمان رسول الله هم اگر زنی در جبهه بود وظیفه ش پرستاری بود. یعنی باز هم حالتی که جانش در خطر نباشه تا حد امکان. در ماجرای کربلا هم می بینید به زنان که میرسه بحث اسارت پیش میاد نه جهاد و شهادت و ... و الا مگر نمیشد که مثل عبدالله بن الحسن بقیه زن ها هم پیش مرگ و مدافع امام بشن؟ نشدن چون جنگیدن اصلا برای اونها تعریف نشده. رسالتشون چیز دیگه ایه و ثواب معادل شهادت و جهادشون هم در کار دیگه ای. 
    مشکل اصلی و انتقاد اساسی من در پست هم همین بود که غصه و حسرت چیزی رو که اصلا جزو کارکردهای اصلی ما نیست رو می خوریم و از وظیفه و کارکرد اصلی مون که کنار دستمونه غافلیم. 
    اما سه جمله انتهایی تون کاملا درسته و من با هرسه ش موافقم البته با توجه به نکته هایی که گفتم. خود من هم این آرزو رو دارم و این حسرت رو دارم و اصلا اونقدر باهاش بزرگ شدیم که سخته عوض کردن و ندید گرفتنش. حرف من فقط از یک راه اشتباهه، یک نگرش اشتباه که حداقل باید برای نسل بعد دخترانمون درستش کنیم. 
    سلام
    اویس قرنی، حسرتش اون رو از تکلیفش دور نکرد...عمل به تکلیف اون رو به جایی رسوند که حال و هوای پیامبر رو عطراگین کرد. اگر ما بانوان هم حسرتهامون جلوی تکالیفمون رو نگیرن که مشکلی نداره... بحث سر اینه که بعضی بانوان حسرت گوهری رو می خورن ولی خبر ندارن که خودشون هم می تونن اون رو داشته باشن.به نظرم شاید خیلی هامون اینجور هستیم. با یه ناملایمتی در زندگی مشترک طلبکار خلقتمون می شیم...از ازدواجمون پشیمون می شیم و... . اما اگه به زندگی خودمون با دید جهادی نگاه کنیم شاید به قول رضوان عزیز خودمون رو مثل عماد مغنیه هم دیدیم.
    پاسخ:
    سلام فاطمه جان. بله دقیقا همین طوره
    سلام منم همیشه مطالبتون رو میخونم و استفاده میکنم. ولی این مطلب به نظرم خوب بیان نشد. اینکه جهاد زن خوب شوهر داری کردنه کاملا درست، ولی آرزوی شهادت به نظرم مرد و زن نداره. شهادت یک گوهره که رسیدن بهش حتما نیاز داره به شهیدانه زندگی کردن. مردها یک جور و زنها جور دیگه شهیدانه زندگی کردنشون تعریف میشه. خیلی هم مرتبط به میدان جنگ نظامی نیست. شهادت هر جایی ممکنه به انسان هدیه بشه مثل بنت الهدی صدر. گریه برای شهادت و آرزوی شهادت یعنی خدایا کاری کن که درست بندگی کنم که لایق شهادت بشم. اگر زنم خوب شوهر داری کنم و غیره و غیره و غیره. اگر مردم درمیدان فرهنگ و اقتصاد و معیشت و درصورت لزوم میدان جنگ برای تو مجاهدت کنم که لایق شهادت بشم. آرزوی شهادت از مرد و زن به نظر من به یک اندازه زیباست. حتی برای زنها شاید زیباتره چون شاید راه سخت تری رو باید برای رسیدن بهش طی کنند. نه زنها تنها جهادشون خوب شوهرداری کردنه و نه مردها تنها جهادشون جهاد نظامی. در عین حال نتیجه گیری مطلب شما که خوب خانواده داری کردن (به قول خانم فرهمندپور) خیلی مهمه کاملا صحیحه.
    پاسخ:
    سلام معصومه جان. انتقادت رو میپذیرم و می شد این مطلب بهتر بیان بشه. حرفت درباره شهیدانه زیستن و انواع شهادت هم کاملا درسته. 
    ولی سوال من اینجاست که چرا رسول الله(ص) این پاسخ شما رو به اسماء ندادن؟ چرا نگفتند ممکنه برای شما هم پیش بیاد؟
    چرا کلا بحث رو عوض کردند و رفتند سر موضوع شوهرداری؟
    غیر از اینه که تاکید و تمرکز ما به جای اون اهداف و آرزوها باید روی این بحثا باشه؟
    غیر از اینه که زن و مرد همون طور که خلقت و روحیات و توانایی ها و نقش هاشون متفاوته کمال و بندگی شون هم در چیزهای متفاوتی تعریف شده؟

    همه حرف من در این پست این بود که تاکید رو از اون نگاه مردانه به زندگی و بندگی و جهاد بیاریم روی سبک زندگی زنانه و وظایف زنانه. چیزی که واقعا خدا ازمون میخواد نه چیزی که اون مردانه نگاه کردن در ذهنمون غالب کرده. 
    واقعیتش اینه که همسران شهدا نباید شهید می شدن. بچه های شهدا رو کی بزرگ کنه؟ راهشون رو کی ادامه بده؟ یادشون رو کی زنده نگه داره؟ اما آیا زندگی اونها و این ایثار هر روزه شون اجرش کم از شهادته؟ وقتی با دید وسیع تری نگاه میکنیم همه چیز متفاوت میشه. 
    و البته من باز هم مشتاقم نظرت رو بدونم تا به یه نتیجه درست برسیم. 
    چقدر امروز به چنین مطلبی نیاز داشتم، ممنون
    سلام مجدد

    مجبورم واضحتر توضیح بدهم. شما گفته اید از اینکه در هیأت زنها برای شهادت اشک میریزند حرص میخورید. چرا؟ هیچ زنی که برای شهادت اشک میریزد منظورش این نیست که کاش مرد بودم و میجنگیدم و تیر میخوردم و .... . من آرزوی شهادت دارم در همین لباس و نقش زن بودنم. شما به آرزوی قشنگ من توهین کردید. (ببخشید میخواهم منظورم را برسانم) 

    بحث اسماء و پاسخ پیامبر یک بحث کلی تر است.«و انکم معاشر الرجال فضلتم علینا بالجمع و الجماعات و عیادة المرضی و شهود الجنائز و الحج بعد الحج و افضل من ذلک الجهاد فی سبیل الله »  یعنی میگوید یک‌سری کارهای پر فضیلت مخصوص مردان است مثل شرکت در جماعات و تشییع جنازه و عیادت مریض و حجهای مکرر و از همه با فضیلت تر جهاد در راه خدا به معنای جنگ نظامی با دشمن. و پیامبر در جواب فرمودند که امور مختص به زنان فضیلت و اجرش معادل همه اینهاست« ان حسن تبعل المراة لزوجها و طلبها مرضاته و اتباعها موافقته یعدل ذلک کله».  البته این سؤال از تفکر جاهلی اعراب نشأت میگرفته همانطور که الان هیچ کدوم از این امور اختصاص به مردها ندارد. حتی جهاد هم اگر دفاعی باشد در صورت لزوم بر زنان واجب است. و فقط جهاد ابتدائی از گردن زنها برداشته شده. حالا این سؤال اسماء چه ربطی به آرزوی شهادت دارد من نمیدانم. شما از زنهایی حرص بخورید که بچه هایشان را رها میکنند و دنبال آرا و گیرا و مهمانی و بازار و .. اند. از زنهایی حرص بخورید که شبها بجای گرم کردن کانون خانواده سرشان از گوشی بیرون نمیاید. زنهایی که با مردهای همکار خوب بگو بخند دارند ولی از بچه کوچکشان یک لبخند را دریغ میکنند . از زنهای هیأت حرص نخورید شاید همان یک گریه برای شهادت باعث شود خدا کوتاهیشان در وظیفه حسن التبعلشان را ببخشد و راه درست را برایشان هموار کند. شاید امام حسین علیه السلام حسرتشان را بخرد و زندگی و مرگشان را مثل مادرش زیبا کند.
     باز هم لازم است تأکید کنم من نتیجه مطلب شما را کاملا قبول دارم. من کوتاهی خودم و دیگر زنان مذهبی را در وظایف اصلیمان میپذیرم. من نیاز به آموزش و یادگیری خانواده داری نیکو را قبول دارم. ولی مطلب شما مکدرم کرد. 


    پاسخ:
    بله البته که از اونها هم حرص میخورم و میخوریم ولی الان بحث من اونها نبودند و مخاطبم هم اونها نبودند. 
    قصدم هم هیچ توهینی به احساسات پاک شما و بقیه نبود. 
    من فقط خواستم به خودم و شما یادآوری کنم راه ما در جهت دیگه ای هست. و اگر این ادعا و اشک ها واقعی و راسته، راه برای رسیدن به این آرزو هم همواره پس عملی کنیم این آرزو و دعا رو. 
    شما بحث شهادت رو هم که مستثنا کنید، خود آرزوی جهاد در راه خدا هست. الان چند نفر ما آرزو داریم میتونستیم مثل مدافعان حرم و در موقعیت اونها باشیم؟ آیا همون اندازه آرزو داریم که همسرمون ازمون راضی باشه؟
    حرف من یک بحث و یک جهت گیری کلیه. روی مصداق نمونید. 

    من هم برداشتم از پست مثل برخی از دوستان بود. با اینکه تقریبا قریب به اتفاق پست ها و نظرات شما رو دوست داشتم، این پست به دلم ننشست. شاید اگر معصومه جان کامنت نذاشته بودند، چیزی شبیه ایشون می نوشتم.  آرزوی شهادت داشتن منافاتی با تمرکز روی وظایف اختصاصی نداره. اسما از اینکه سهم زنان از فضیلت جهاد چه می شود سوال می کند و پیامبر حوزه های جهادی خانم ها را بر می شمرد. هیچکدوم درباره شهادت صحبت نکرده اند.
    پاسخ:
    شما کاملا حق دارید. نه همه حرف ها و نظرات من درسته و نه لزوما باید به مذاق مخاطبم خوش بیاد. 
    وقتی اون وظایف اختصاصی خود همون آرزو باشه، اینکه روی چیز دیگه ای تمرکز کنیم ما رو ازش دور نمیکنه؟
    حرف من اینه که خانم ها جهاد و شهادت و سعادت شما در حوزه دیگه ای تعریف شده. اگر همسر یک شهید این عقیده رو نداشته باشه احساس خسران نمیکنه؟ همون طور که اسما کرد و برای سوال اومد؟
    ولی آیا این احساس خسران درسته؟ اینکه اون شهید نشد از بی لیاقتیش بوده یا به خاطر اینکه خدا برای مسئولیت های مهم تری لازمش داشته؟
    بله همه ما آرزوی شهادت رو داریم. من هم نگفتم آرزوی اشتباهیه. ولی چیزی که باید روش تمرکز کنیم اینه که خدا ازمون چی میخواد و رسول الله در این حدیث مشخص کردن باید دنبال چی باشیم. 
  • من معصومه چند پست قبلم این معصومه خانم جدید نیستم مریمی وبلاگ قبلم :)))
  • سلام عزیزم، مطلب با توضیحاتی که دادین واضح شد و الحق که حرف درستیه....
    بنظر من پیامبر و امامان همونجور که برای زمان خودشون نبودن حرفاشون هم برای زمان خودشون نبوده اگر حرفی به اسما زدن به تمام زنها تا روز قیامت زدن شهادت یعنی پا بذاری روی دوست داشتن نفس و جانت بنظر من و شوهر داری هم پا گذاشتن روی نفس هستش در خیلی موارد خب پس برابری میکنه تازه مال ما سختتره:-D 
    سلام. 
    از مطالب خوبتون تشکر می کنم. راستش نظر من هم ابتدا مثل باقی دوستان منتقد بود بعد با توضیحات شما کمی متوجه اصل مطلب شدم اما فکر می کنم با توجه به قلم بسیار خوبی که دارید بهتر می توانستید مطلب را منقل کنید که شبهه ایجاد نشود.
    البته یک سوال هم دارم. همه زن ها که متاهل نیستند. خانم های مجرد اون وقت آرزوی چی داشته باشن که شما حرص نخورید ؟ البته این را با مزاح پرسیدم اما سوالم واقعا جدی است. در شرایط تجرد با فرض دارا بودن همه قابلیت های همسر داری (مشکل فراگیر دختران دهه 60) جهاد بانوان چگونه تعریف میشه؟
    پاسخ:
    سلام ممنونم از نظرتون بله حق با شماست مطلب میشد بهتر نوشته بشه. 
    به نظر من خدا حضرت معصومه(س) رو حجت بر همه خانم های مجرد قرار داده. تا قبل ازدواج به نظر من یه بخش اعظمی از این ثواب ها به رابطه با پدر و مادر و رضایت اونها برمیگرده و در کنارش انجام هر کاری که در جهت تحقق اهداف ولی الله یعنی امام عصر(عج) باشه و در حیطه وظایف خانم ها تعریف بشه. همون طور که حضرت معصومه(س) نسبت به امام زمان خودشون اینطور بودن. 
    حقیقتا
    عاجزانه از همه
    درخواست میکنم
    تمنا میکنم این چند دقیقه رو از حاج آقا پناهیان ببینید و بیشتر از این توضیح نمیدم
    گفتنی نیست
    چشیدنیه
    خودتون باید ببینید
    مطمئن باشید نگاه
    بینش
    آرزو
    امید
    و خیلی چیزاهای دیگتون پاسخش همین کلیپ چند دقیقه ای است
    اصلا کل کل زندگی
    بفرمایید به آدرس:
    http://bayanmanavi.ir/post/4262


    از خدا شرمنده میشیم و بی نهایت امیدوار.....
    ببخشید لینک خراب اومد
    اینه               http://bayanmanavi.ir/post/4262
    سلام ببخشید چیجوری میتونم ازتون مشاوره بگیرم
    شدیدا دچار مشکلم و فکر و خیال زیاد زندگیم رو تحت الشعاع قرار داده
    اگه میشه از طریق ایمیل یا آیدی تلگرام
    چون‌ ابدا نمیتونم تو جمع مطرح کنم و منتظر جواب بمونم
    سلام فرشته جان من وبلاگ و کانال شما رو خیلی وقته که دنبال میکنم و تاره باردارشدم هم درس میخونم هم خانه دارم بخاطر این استرس دارم که میتونم از پسش بربیام یا نه  ازتون میخوام که برنامه ریزی کردن و نکات تربیتی و مدیریت رو تو کانالتون بگذارید .ممنونم از شما
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی